Herhalingen Ik heb niks tegen herhalingen. Gisteren nog. Pizza gegeten. Net als de dag daarvoor. Het leven op zich is al een repeterende breuk. Dezelfde fouten maak je ook steeds opnieuw. En zeker wat mooi is mag steeds opnieuw herhaald worden. Lammetjes in de wei, een kind dat sneeuwvlokken proeft op de tong, bruine vrouwenbenen op een fiets, een dichtregel die beklijft, ik kan er een column mee vullen. Maar dit gaat over tv. Afgelopen zomer maakte de AVRO de quiz Wie is mijn ex? Helemaal niet onaardig, eigenlijk nogal onbeduidend. Toen kwam de week dat de Nederland 3 het WK Atletiek in Berlijn uit ging zenden. En kennelijk zaten ze daar met een gat omdat het Sportjournaal om half elf moet beginnen. En wat deden ze? Ze gingen Wie is mijn ex? (terwijl het net was uitgezonden) herhalen. Of zit daar een gedachte achter? Dat wie op vakantie was alsnog naar deze parel van de publieke omroep kan kijken? Wie doe je daar een plezier mee behalve de demente medemens? Maar wat erger is: de commerciële zenders verschaffen de programmabladen niet de informatie wat een herhaling is. Dat kost namelijk kijkers. Is Ik hou van Holland nieuw? Die aflevering van House? Nog erger is als het dan geen herhaling meer is en dat wist je niet. Dat hoor je de volgende dag op je werk. Meestal wordt de switch zo in september gemaakt. Vermoeiende tijden.