Nestgeur Jacques d’Ancona deed alsof hij wel eens ruzie had met Henny Huisman, maar Jacques d’Ancona had nooit ruzie met medejurylid Barry Stevens. Dat was in de tijd dat juryleden oordeelden over de prestaties van de artiesten en zich verder nergens mee bemoeiden. Dat is veranderd en ik zal straks uitleggen hoe dat komt. Ik heb gezien dat Uri Geller een illusionist naar huis stuurde omdat zijn installatie onveilig zou zijn. Dat was misschien wel een publiciteitsstunt. Ik heb gezien hoe Gordon en Eric van Thijn elkaar in de haren vlogen. En toen kregen we Henk-Jan Smits die zijn ongenoegen uitte over de kinderdeelname aan Holland’s got talent. Alsof hij geheel verrast werd door de formule. En toen veegde presentator Gerard Joling de vloer aan met zijn jurylid Henk-Jan Smits. Het kunnen allemaal slinkse methoden zijn de kijkdichtheden wat op te schroeven (in oorlog en liefde is alles geoorloofd), maar het oogt toch ook wat onverkwikkelijk. Ze pissen in hun eigen nest, er stijgt een geur op van disharmonie en vooral egotripperij. Want dat is het: die juryleden (Uri Geller, Gordon, Henk-Jan Smits) zijn gaan denken dat het succes van die shows aan hen te danken is. Die presentatoren zijn uitwisselbaar, die staan daar maar een beetje te babbelen en autocuetekstjes af te lezen, hun scherpe oordeel en obsessieve betrokkenheid is pas cruciaal. Daarom houd ik ook van Angela Groothuizen. Zij is gewoon blij dat ze daar iedere vrijdagavond mocht zitten.