Verrast Moet je een zieke geest hebben om zieke dingen te kunnen bedenken? Ik lees net de biografie van Vera, de vrouw van Vladimir Nabokov en daar blijkt toch echt niet uit dat de grote schrijver een obsessieve liefde voor een jong meisje, genaamd Lolita, opgevat heeft. Ook neem ik niet aan dat iedereen die een seriemoordenaar in een roman verwerkt criminele neigingen heeft. Ik schreef een (satirische) misdaadroman, die zich afspeelt in de tv-wereld en zat in De wereld draait door om daar wat over te vertellen. In het boek kan de overtreffende trap van walgelijke tv-ideeën (echt erger dan De gouden kooi) worden aangetroffen en Matthijs pakte er een uit. Van mij mocht ie, ik ben verantwoordelijk voor alles wat daar op papier staat. Maar de reacties waren wisselend. De een vond dat ik mij kranig weerde, de andere constateerde dat ik mij ongemakkelijk voelde bij deze confrontatie met eigen hersenspinsels. Maar menigeen begon een beetje anders naar mij te kijken. Ergens in dat hoofd van mij bleek zich dan toch een duiveltje te bevinden. Zo stuit ik ook iedere keer op verbazing als ik meld dat ik de tekst van het Goede tijden, slechte tijden – lied geschreven heb. Tot voornemens bij de aanvang van een nieuw jaar ben ik niet geneigd. Maar wat ik van de televisie verwacht mag van mij worden verlangd. Wat of wie verrast geeft kleur aan het bestaan. Overigens: wat die schandalige concepten waren? Het boek heet Moordcijfers en ligt in de winkels.