Factor 320 Ik heb niets tegen sponsoring. Als het maar eerlijk is. Programma’s die gemaakt worden met geld van de overheid zijn altijd dubieus. Wie betaalt bepaalt, zo simpel is het. Dat is propaganda vermomd als journalistiek. Nu is er ook een grens aan oprechtheid. De RTL 5-serie Holland’s Next Topmodel werd mede mogelijk gemaakt door Ici Paris XL. Het sloeg helemaal door. Keer op keer moesten die arme meisjes maar weer blij zijn met een mandje vol toiletartikelen. De firma had zelfs een keurig boekhoudertje omgebouwd tot een doorgeslagen parodie op een nicht en hij sprak de missen vermanend toe omdat ze geheel de flacon met factor 40 genegeerd hadden, terwijl ze dat toch juist ieder uur dik op hun gezicht moesten smeren. Wat een waardeloos spul. Mag ik dan een flesje met factor 320? De Telegraaf berichtte dat kandidate Patricia de ziekte van Crohn had. Het gerucht ging dat ze anorexia had. En wie ging dat voor de wakkere ochtendkrant tegenspreken? Ene Karin Petri van, je gelooft het niet, Ici Paris. ‘We hebben goed voor haar gezorgd,’ ging Karin nog on quote. Programmamakers die met sponsors werken begeven zich op een slagveld. De sponsor is je vijand, altijd. Die sponsor moet het minimum krijgen waar hij nog mee kan leven. De makers van Holland’s Next Topmodel hebben laf hun oren laten hangen naar de sponsoreisen. De serie werd vervuild met lekkere luchtjes. Als je dat toestaat bewijs je de televisie een hele slechte dienst.