Pampus Ik sta al niet vaak aan de bar, maar aan de bar stond ik en ineens kreeg ik de vraag: ‘Wat vind je eigenlijk nu van het programmeermodel?’ Olala. Het programmeermodel, dames en heren, is de herindeling en profilering van de Nederlandse publieke zenders waarvan Ton F. van Dijk (die hieronder over mijn linker- of rechterschouder mee loert) de bezielende architect is. Aan alle kanten wordt deze operatie als geslaagd gezien aangezien het marktaandeel van de PO (de publiek omroep) erdoor is toegenomen. Daar ben je dan snel klaar mee. Inderdaad, Nederland 1 doet het geweldig. Maar Nederland 2 is (op Nova na) nog steeds een zender die nauwelijks herkenbaar is. Zo houd ik wel van die tv-biografietjes maar mij komt het voor dat ik er de ene week drie op een avond krijg en de week daarna geen een. Wat zich op Nederland 3 aan innovatiefs aanbiedt komt mij doorgaans voor als zijnde besmet met het BNN-virus. Op zaterdag en zondag The Phone oogt als eigenwijsheid (of tekort aan aanbod) om een flop te handhaven. Paul de Leeuw maar weer eens herhaald? Harm Edens in een NCRV-aftreksel van Ranking the stars? Slag om Pampus? Aan de bak? Op de bon? Room 101? Alleen al aan het aantal afleveringen dat die series tellen blijkt gebrek aan vertrouwen. En terecht. Mijn conclusie is dat het programmeermodel een groter succes is geworden voor de publieke omroep dan voor de iets meer eisende kijker.