House Leuke vrouwen moest je niet bellen bij Sex & the city, mij moet je met rust laten als House op de tv is. Dat is vreemd, op het eerste gezicht. Ik heb namelijk een hekel aan medische series. Waarom zou je, geheel vrijwillig, de confrontatie opzoeken met de eindigheid en de pijnlijkheid van het menselijk bestaan? Bovendien staan die dokters in House driekwart van de tijd te praten in volstrekt onbegrijpelijk jargon. Astrocytoom, occicipitales, cytokines, hypothalamus. House is House, niets meer dan dat. Het is die man. Onwaarschijnlijk neergezet door de Engelse acteur Hugh Laurie. Hij is briljant, maar eenzaam. Hij is moedig, maar roekeloos. Vooral is hij een hork. Meelevend aan het bed van een patiënt staan is er voor House niet bij. Maar wat wil je: een troostend woord of de reddende injectie? Zijn medewerkers bruuskeert hij. Met zijn meerderen maakt hij ruzie. Het is een man zonder manieren, zonder scrupules. Heeft House een idee, hij stapt zo een steriele operatiekamer binnen. Seks haalt hij bij een escort. Ik kan ook knap asociaal zijn, maar als ik House zie val ik enorm mee. Soms toont hij gevoel. Zo heeft hij een ex. Maar ze redde het niet met House, ze kreeg te veel House. Ik had een paar afleveringen gemist en toen rende House ineens hard. Ook oefende hij op een skateboard. House liep niet mank meer, House steunde niet meer op zijn stok. Ook leek hij wel… menselijker te zijn geworden. Het zal toch niet, hè?