Een stoeptegel van Mr. RTL Dat temidden van het met stardust overgoten feestgedruis de actuele hoogste baas van het mediabedrijf met een tikkeltje schuldgevoel kwam te zitten kon ik wel begrijpen. Als de man die in de waan van de dag vergeet een leider zonder historisch besef te zijn wilde hij niet bekend komen te staan. Hij deed het verstandige, hij belde mij. Net waren de handafdrukken van Irene Moors (20 jaar trouwe dienst) en Daphne Deckers (drie maanden een armoedige reclamecampagne) in het cement voor het RTL-pand geprint en, zo vernam ik, er was nog wel een stoeptegeltje vrij, een beetje in het donkere hoekje bij het bloemenbed, voor wie dan wel Mr. RTL moest worden. Wie was de ware architect van commerciële televisie in Nederland? Die mocht ik kiezen en het mocht er maar een zijn. Ik besloot mij niet aan deze opdracht te branden. Via slinkse methodes wist ik de zeven kandidaten naar een zaaltje van het Amstel Hotel te lokken alwaar ik de deur afsloot met de mededeling dat zij er tijdens een copieuze maaltijd maar zelf uit moesten zien te komen. Misschien kunnen jullie het beste voor mij kiezen, opende Rik Rensen. Journalistiek is een beste schaamlap. En tenslotte hebben ik tegen alle verwachtingen in van het RTL-nieuws een respectabele en goed bekeken rubriek weten te maken. Wat je natuurlijk niet gelukt zou zijn als ik je niet uit Rome had gehaald, zei Ruud Hendriks. Ik ben de man met het meeste (en als ik het zeggen mag: ook het beste) profiel. Ik heb de boel bij elkaar gehouden, ik ben flexibel geweest en… De boel bij elkaar houden!, riep Henri Roemer. Ik ben de man die alle opties altijd openhield, die listig door het mijnenveld wist te manoeuvreren, die met diplomatie en sluwheid aandeelpakketten heen en weer schoof… Hou toch op!, interrumpeerde Freddy Thyes. Ik ben niet voor niets Omroepman van het Jaar geworden. Het is aan mijn rekenkundig genie te danken dat de onderneming een succes is geworden. Return before investment! Van wie is die term? Van jou, Freddy, zei Joop van den Ende vermoeid. En RTL Véronique was een stinkende vuilnisbelt. Pas toen ik met mijn sterren en hitprogramma’s voor jullie koos werd het een succes. Maar ik hoef die prijs niet, ik ben blij dat ik die ellende overleefd heb. Je hand is ook te groot voor een tegel, sprak mr. Egbert Dommering. En het mag duidelijk zijn dat ik de stille kracht was. Dat het zonder mijn juridisch inzicht, mijn extreme kennis van de mediawet en inzicht in hoe de hazen lopen in Den Haag niet eens gelukt zou zijn op 2 oktober 1989 te beginnen. Lex Harding zweeg, hij keek nors voor zich uit, maar dat was niet ongebruikelijk en werd wel vaker voor depressiviteit aangezien. De zes tafelgenoten keken hem aan. Bekijken jullie het maar, zei de voormalige discojockey, ik ben het gewend dat mijn rol gebagatelliseerd wordt. En alleen om hem wat op te fleuren namen vijf mannen (Joop van den Ende schilde een appeltje) de moeite Lex Harding te herinneren aan de rol die hij gespeeld had bij de opkomst van commerciële televisie in Nederland. Hoe gedreven en doortastend hij was geweest, hoe duidelijk en brutaal, hoe voorzichtig en ja, zelfs optimistisch. Toen de stembriefjes door een ober werden voorgelezen bleek de verrassende winnaar dan ook Lex Harding te zijn. Maar of ik mijn hand in het cement ga drukken, ik weet het niet, zei hij. Mag het ook een ander lichaamsdeel zijn? Want een dekselse jongen was hij gebleven.