Ambassadeur van woestijnvis Ze weten het niet in België, maar ik ben ambassadeur van Woestijnvis in Nederland geworden. Zie ik op één of Canvas een programma dat mij bevalt, twee van de drie keer komt het van Woestijnvis. Ik ben geen liefhebber van Man bijt hond (dat het Vlaamse productiehuis een vliegende start gaf), maar de geest van de gewone Vlaming met het al dan niet bijzondere verhaal waaide fraai over naar Het programma van Wim Helsen, dat ik (in herhaling) trouw volgde op de vrijdagavond. De formule kan op een bierviltje: vanuit een centrale ruimte (waarin publiek en sidekick geïnstalleerd zijn) bezoekt cabaretier Wim Helsen gasten die achter deuren van vijf kamertjes verscholen zijn. Het idee kon vervolgens niet perfecter uitgevoerd worden. In actrice Sien Eggers werd een heerlijk reagerende tafeldame gevonden waarmee Helsen flirt en dolt. Ieder kamertje kreeg een eigen sobere maar immer toepasselijke aankleding en veel van de gasten ga je niet licht vergeten. Bij de laatste aflevering van de acht waren ze allemaal present en ik (toch gezegend met een uiterst selectief geheugen) herkende de een na de ander: de man die zijn huis uit moest, het jongetje dat met de ijsbeerpoppen speelde, de twee broers waarvan de ene messenwerper werd en toen durfde die ander niet voor het bord te staan… Minstens zo fascinerend is de talkshow Nooitgedacht. In de een-op-een-interviews floreert Rik Torfs (ook nog professor kerkelijk recht te Leuven), die zijn nationale bekendheid bereikte als de grappige man in De slimste, een van de leukste quizzes die de afgelopen jaren bedacht is en die, na het onvermijdelijk kwijnend bestaan op Talpa, helaas niet tot het vaste meubilair van RTL 4 ging behoren. Nooitgedacht ziet er prachtig uit, zelden werden flatscreens zo mooi gebruikt en de belichter levert een hemelse prestatie op de locatie, de kelder van het Brusselse Tour&Taxis-complex. Ook Lux is in opzet een simpele talkshow (en niet van Woestijnvis), maar ook daar boeit behalve de inhoud de vormgeving. Weer met moderne tv-toestellen, maar daaromheen plexiglazen platen die voor onverwachte doorkijkjes en wonderlijke reflecties zorgen. Mijn ambassadeurschap geef ik in alle bescheidenheid invulling. Als maar één programma op Het Gesprek eruit zou zien als Nooitgedacht, meld ik Ruud Hendriks. Toen bekend werd dat Margriet van der Linden Zomergasten ging presenteren heb ik haar gemaand naar Lux te kijken. Hans Teeuwen of Theo Maassen roep ik op naar Het programma van Wim Helsen te kijken. Maar misschien willen ze niet. Veel meer dan Nederland 3 weet Canvas een omgeving te creëren waarin waarlijke talenten zich thuis voelen. Intelligent amusement is in Nederland Dit was het nieuws of De Lama’s. Of het wordt gemarginaliseerd in de voetsporen van Koot en Bie. Bij Woestijnvis lijkt de missie te zijn met kwaliteit zoveel mogelijk mensen te bereiken. Een overzichtelijke taak, die echter in België aanmerkelijk beter kan gedijen dan in Nederland. Jammer. Als er niet gevoetbald wordt is Nederland 3 de zender van BNN. Maar iets als Sterretje gezocht hoort niet thuis op de publieke omroep en iets als VOC flikker je niet even op de buis. En dat wordt dan binnen drie dagen primetime herhaald. Zomaar had ook 40 dagen zonder seks van BNN kunnen zijn en dan gaan die andere omroepen ook nog eens BNN’tje spelen. De maat van Nederland 3 wordt niet genomen met De wereld draait door, maar met Spuiten en slikken. Zei ik ‘jammer’? Ik moet voor een eufemisme gekozen hebben.