Neanderthaler in digiland Tot de aanwezigen behoorden vertegenwoordigers van Brainsgroup Nederland, Metrological, Double 2, Ottavallo, TVents, CHCom, Stratix Consulting, KCC, CleverInsert, MassMovement en ACI Worldwide. Ik mocht spreken op een bijeenkomst in studio 31 op het Mediapark. ‘De Immovator Cross Media Cafés zijn gratis bijeenkomsten op het Mediapark over nieuwe mediaontwikkelingen. Gemiddeld komen er 300-400 professionals op af, zowel vanuit de omroepwereld als daarbuiten,’ mailde men mij. Ik was nog nooit op dat Mediacafé geweest, ik had er zelfs nog nooit van gehoord. Hoewel werknemers van gekende zendgemachtigden en traditionele productiemaatschappijen niet ontbraken waren de bedrijfjes met die wonderlijke namen verreweg in de meerderheid. Het ging hier om pitchen en netwerken: de pauze duurde 30 minuten, de nazit maar liefst anderhalf uur. Ik was getuige van zes presentaties (in strak drie minuten) en die betroffen: Hoe kun je de set top box inzetten als communicatie platform? Wat heb je nodig om TV te combineren met over the top diensten? Hoe persoonlijk kan je programmagids worden? Hoe kun je de programma info van de EPG gebruiken voor bijzondere marketing? Waarom zou je je mobiele telefoon niet kunnen inzetten als afstandsbediening? Hoe begin je eigenlijk een heel nieuw digitaal kanaal? Daarna kwam ik dan met een ‘gesproken column’. En ik voelde mij een Neanderthaler. Het was alsof ik op een congres van cardiologen was die lasertechnieken bespraken terwijl ik het ging hebben over het accuraat opnemen van de polsslag. Met digitale tv had ik sinds recent persoonlijke ervaringen en dat had ik maar zo leuk mogelijk opgeschreven. Niet dat mijn ervaringen met mijn provider, UPC, niet pregnant waren, maar cliché waren ze ook en zeker niet innovatief. Enigszins onzeker beklom ik dan ook na de pauze het podium. Mijn toespraak kende twee componenten: gebruiksvriendelijkheid en dienstverlening. Zo was het mij nimmer gelukt het UPC-kastje te installeren als ik daarbij niet de hulp van een expert had gekregen, verbaasde het mij dat ik slechts op één tv in mijn huis digitaal kon gaan en dat ik geen invloed had op de volgorde waarin de zenders mij werden aangeboden, zoals ik gewend was, en dat ik door rec via de guide al een paar keer het eind van een speelfilm had gemist, zodat het toch weer ouderwets en omslachtiger met de tijden moest. Een storing had ik ook al achter de rug, van twee dagen maar liefst (wat in mijn wereld een ramp is, ik overwoog een eis tot schadevergoeding), het was warempel niet makkelijk (en vooral tijdrovend) geweest dat weer gerepareerd te krijgen. Ook, zo constateerde ik, dat de belofte van ‘de allernieuwste films, series en documentaires’ niet waargemaakt werd. Daar stond ik dus een beetje ouderwets te mopperen voor een zaal vol mensen die, beladen met visitekaartjes en gouden ideeën, op zevenmijlslaarzen de 21ste eeuw instapten. Maar wat zag ik daar op de eerste rijen? Glimlachende gezichten vol herkenning. Eerder die middag leken ze nog deel uitgemaakt te hebben van een soort parallel universum. Ze bevonden zich op hetzelfde terrein als ik, maar ze waren met heel andere dingen bezig. Ik mocht hen niet te veel negeren. Ook mij interesseerde de presentatie van de eerste kijkcijfers in een test van kleine, digitale zenders (waarvan ik in een enkel geval nog nooit gehoord had). Maar de laatste zin van mijn betoog bleef overeind: ‘Het is alsof de fiets geïntroduceerd wordt maar ze weten nog niet hoe de banden opgepompt moeten worden…’ Gewortelde programmamakers (zoals ik) mogen niet blind zijn voor wat de ontdekkingsreizigers van het digitale tijdperk in petto hebben. Maar als je domweg een half uur in de wacht staat bij je provider is er gewoon wat mis.