Buigen voor het mooiste meisje Alles was weer goed aan Het mooiste meisje van de klas. Het begint al bij de research. Ook bij de tweede serie die in januari en februari werd uitgezonden waren de hoofdrolspeelsters nieuwsgierigmakend en fascinerend in hun aansluitende levensloop. Neem die aflevering met Sacha. Dat zich een tragedie in haar leven had afgespeeld werd al meteen gemeld, maar vervolgens werden de eerste 14 minuten van HMMVDK besteed aan het opbouwen van ‘de mythe’, inclusief (en heel decent in beeld gebracht) de sensatie dat de dame in de Amerikaanse Playboy opdook. Toen reisde Jaap Jongbloed af naar de actuele woonstede van de ster, Zuid-Afrika. Ook Jaap Jongbloed is perfect voor dit programma. Hij is dienend, probeert nooit leuk of scherp te zijn en geeft een aantal scènes net dat noodzakelijke beetje extra gewicht met zijn frêle aanwezigheid. Als de opbouw (rijk geïllustreerd met foto’s en liefst ook amateurbeelden) gedaan is wagen bedenker en maker Gabri Buytelaar & co het een en ander wat brutaler door elkaar heen te snijden. Het gesprek met de beauty blijft lang nog de basis, maar daar kunnen best wat ontmoetingen op nostalgische locaties doorheen gesneden worden. En dan is er altijd wel een man with a gun. Sacha bleek (zo werd in de 30ste minuut onthuld) haar man en dochtertje in een auto-ongeluk verloren te hebben. De levensechte plot bereikte nog een hoopvolle climax, want niet alleen had Sacha een nieuwe liefde gevonden, ook kreeg ze een kleinkind dat de naam van haar verongelukte dochtertje ging dragen. Hoewel de aftiteling soms wel vier, vijf cameramensen vermeldt zijn de beelden ook van een grote klasse. De camera staat op statief als dat moet en is handheld alleen als dat noodzakelijk is. Ook de muziek is altijd goed gekozen. Ik moest eerst een beetje wennen aan de videoclips die de sfeer nog wat op moeten klooien, maar het werkt wel. Het valt te prijzen van de TROS dat ze de producent een budget hebben bezorgd dan net even dat surplus kan brengen. In de aflevering met Els uit Oldenzaal werd de hoofdrolspeelster meegetroond naar Zwitserland om een vriendin van vroeger te ontmoeten. De vrouw lag (te vroeg) te baren dus werd het een kort scènetje zonder herinneringen ophalen. Ook reisde Jaap Jongbloed tweemaal af naar Parijs waar Els inmiddels een kindje van vier maanden had, maar toch verlangde naar haar comeback als danseres in de Moulin Rouge. Toen het zo ver was kon er weer gedraaid worden. De borsten van Els bleken onder de zwangerschap niet geleden te hebben, maar daarover geen woord. Sowieso gaat HMMVDK eigenlijk de hele tijd over seks, terwijl nooit aan de orde komt hoe ver vriendschap, verliefdheid of verkering nou eigenlijk ging. Met een jeugdvriendje had Els stiekem halve nachten doorgebracht en zelfs hoog in een boom gelegen en op die plek had ze toen ook een fles wijn begraven. Die fles werd wel heel snel uit het zand opgediept wat de makers van deze pareltelevisie een lichte waarschuwing oplevert tenzij het echt een fluitje van een cent was, maar dan moet je de werkelijkheid maar weer een beetje liegen en het tweetal met de spade wat langer laten graven. Het is een oude gedachte dat ieder goed tv-concept een verhaal vertelt en dat geldt in verhevigde mate voor HMMVDK. Met een dramatische opbouw, twists, onthullingen, zelfs uitmondend in een desnoods over schoonheid moraliserende epiloog in een bioscoopzaaltje. Voor iedereen die zich aan reality waagt (in ziekenhuizen, op politiebureaus, op tropische locaties) zou HMMVDK verplichte ‘lectuur’ moeten zijn. Het is jaloersmakend goed bedacht en briljant gemaakt.