Vind je me sexy ? Bert: Het valt niet mee als man sexy te zijn. Je hebt het gewoon niet in de hand. Het was je loopje, zegt ze. Je blik. Dat grapje. Die opmerking. Een man die thuiskomt en zijn lief in lingerie op de bank aantreft weet hoe laat het is. Een vrouw die haar man aantreft in zijn onderbroek krijgt een lachbui. ‘Heb je het warm, schat?’ Of ze jou sexy vindt ligt eerder aan haar bui dan jouw outfit. Tegen beter weten in kan ik het echter maar niet opgeven hoop te houden op dat magisch-opwindende signaal dat haar onmiddellijk de kriebels op de juiste plaatsen bezorgt. En dat begint toch echt bij de onderbroek. Het schoot er maar steeds bij in samen naar het warenhuis te gaan en toen zag ik nota bene (maar ook wel weer toepasselijk) op Discovery Channel een commercial voor mensunderwear.nl. Ik schafte mij na een zorgvuldige studie van de on-line-catalogus drie verschillende exemplaren aan. De post bezorgde spoedig en het was wel duidelijk dat ik tenminste een misgreep had gedaan. Die ene van Bruno Banani bleek (maar subtiel niet op de pikante plekken) enigszins streperig doorzichtig. Ietwat nerveus voerde ik een modeshowtje op. Nu zou ik als zij driemaal de trap was afgekomen in een nieuw lingeriesetje geneigd zijn geweest dat als een uitnodiging op te vatten, maar zij keek koel toe en gaf zowaar driemaal een thumbs up, al beviel die ene van Banani met wat knoopjes op de gulp haar het best. ‘Zitten ze lekker?’ vroeg ze. Ze draagt strings, ze loopt op torenhoge hakken, ze draagt jurkjes waarvan je de rits alleen met geweld dicht kunt krijgen en ik vind dat allemaal heel aantrekkelijk en nu wil zij dat ik mij comfortabel voel in mijn nieuwe onderbroekjes! Ik deed de sliptest. Hoewel de drie kledingstukjes allen in maatje 6/L waren gekomen bleek het knoopjesexemplaar van Banani veelstegroot. Die met dat groene streepje van Body Art (wat je als merknaam best een vondst mag noemen) eindigde als tweede, zodat verrassend dat enigszins transparante gevalletje van Bruno de testdag het beste doorkwam. ‘Vind je me sexy in mijn nieuwe shorts?’ vroeg ik. ‘Heb ik vandaag al gezegd dat ik van je hou?’ zei ze. De liefde van de vrouw gaat niet via de onderbroek. Judith: Terwijl de gehele buitenwereld (van opgeblazen kledingrecensenten tot voorbij fietsende postbodes) schijnt te denken dat ik de hele tijd bezig ben mezelf zo sexy mogelijk te kleden interesseert me dat dus gewoon niet. Ik trek aan waar ik zin in heb en draag wat ik leuk vind. Ik ben me er net zo weinig van bewust dat wat ik draag wel eens sexy zou kunnen worden gevonden als dat ik nadenk over wanneer ik moet ademhalen. Het is geen naïviteit, het is geen desinteresse, het is gewoon een proces dat alles met mijzelf en niets met anderen te maken heeft. Ik ben dan ook regelmatig op een gelegenheid verschenen waarbij mij de dresscode pas inviel terwijl ik naar de overige aanwezigen stond te staren. Ik ga toch geen last hebben van wat anderen van me vinden? Mijn vriendje Bert weigert met reclame op zijn shirts en onderbroeken door het leven te gaan. Hij zegt dat Bjorn Borg of Ralph Lauren ook moeten betalen voor billboards in de bushaltes, waarom zou hij dan gratis reclame moeten maken? En gelijk heeft hij. Vrijheid-blijheid. Zoals hij ook houdt van Jan Smit, Nick en Simon en zelfs een gezelschap dat de drie J’s schijnt te heten en het was even schrikken toen hij dat voor het eerst meezong in de auto, maar het maakte hem niet minder sexy. Integendeel, het was eigenlijk wel grappig en grappig is dus voor mij heel erg sexy. Zo ging het ook toen hij dat showtje gaf met die drie nieuwe onderbroeken. ‘Macho, hè?’ zei hij bij het beste zittende exemplaar. ‘Gay,’ zei ik en dat is toch net wat anders. Maar alweer: zo grappig, onder die onweerstaanbaar strakke Armani-jeans zit een broekje dat op de Gay Parade niet zou misstaan. Ik koop wel setjes (vindt hij sexy), maar daarna vergeet ik wat een setje was. Zo draag ik ook twee verschillende oorbellen en zie ik een leuk lampje koop ik er nooit twee. Dat vind ik nou allemaal veel te verantwoord, veel te Jan de Bouvrie. Eigenlijk klooi ik maar wat aan, ik koop wat ik leuk vind, gooi dat op een hoop, tief dat door elkaar en aan het eind van die rit krijg je Judith Osborn. Het zo niet verantwoorde take-it-or-leave-it-meisje.